سریال «داریوش» یکی از آن آثاری است که از همان لحظه معرفی، کنجکاوی مخاطبان را برانگیخت. نه فقط به این دلیل که نام هادی حجازیفر روی پوستر آن دیده میشد، بلکه به خاطر مسیری که این بازیگر و فیلمساز طی سالهای اخیر در سینما و تلویزیون ایران پیموده است. حجازیفر بعد از موفقیت در آثاری مانند «ایستاده در غبار»، «ماجرای نیمروز»، «پوست شیر» و چند تجربه متفاوت دیگر، این بار در شبکه نمایش خانگی سراغ پروژهای رفت که هم نقش اصلی آن را بازی میکند و هم نویسندگی و کارگردانیاش را بر عهده دارد. «داریوش» نخستین تجربه کارگردانی سریال هادی حجازیفر در نمایش خانگی است و در سال ۱۴۰۳ منتشر شد.
روایت سریال از جایی آغاز میشود که مردی پس از سالها دوری به سرزمینی بازمیگردد که زمانی از آن گریخته بود. همین ایده به ظاهر ساده، تبدیل به بستری برای شکلگیری مجموعهای از تنشها، حسابهای تسویهنشده، روابط فرسوده و زخمهای قدیمی میشود. «داریوش» در ظاهر داستان بازگشت یک فرد است، اما در لایههای زیرین خود درباره مواجهه با گذشته، مسئولیت تصمیمهای قدیمی و هزینهای است که انسان برای فرار از اشتباهاتش میپردازد. داستان مردی را دنبال میکند که پس از حدود یازده سال دوری، بار دیگر وارد زندگی آدمهایی میشود که زمانی بخشی از جهان او بودهاند.
نکتهای که از همان قسمتهای ابتدایی جلب توجه میکند، فضای آشنای جهان داستانی هادی حجازیفر است. او پیش از این نیز در آثارش نشان داده بود که به شخصیتهای خاکستری علاقه دارد؛ آدمهایی که نه قهرمان مطلق هستند و نه ضدقهرمان کامل. در «داریوش» نیز تقریبا هیچ شخصیتی را نمیتوان کاملا سفید یا سیاه توصیف کرد. همه در گذشته اشتباه کردهاند، همه چیزی برای پنهان کردن دارند و همه به نوعی درگیر پیامد تصمیمهایی هستند که سالها قبل گرفته شده است.
شخصیت اصلی سریال، برخلاف بسیاری از قهرمانهای مرسوم نمایش خانگی، فردی نیست که قرار باشد مخاطب بیچونوچرا دوستش داشته باشد. داریوش انسانی است با ضعفها، اشتباهات و تناقضهای متعدد. همین ویژگی باعث میشود او واقعیتر به نظر برسد. هادی حجازیفر در ایفای این نقش از همان تجربهای استفاده میکند که پیشتر در نقشهای مشابه به دست آورده بود؛ ترکیبی از خشونت فروخورده، خستگی درونی، طنز تلخ و نوعی آسیبپذیری که زیر لایهای از سرسختی پنهان شده است. در کنار او، حضور سحر دولتشاهی یکی از مهمترین امتیازهای سریال به شمار میرود. دولتشاهی بار دیگر نشان میدهد که چگونه میتواند شخصیتهایی پیچیده و چندوجهی را به شکلی باورپذیر اجرا کند. رابطه شخصیت او با داریوش از جمله نقاطی است که بخش مهمی از بار احساسی روایت را بر دوش میکشد. این رابطه صرفا یک خط عاشقانه ساده نیست، بلکه بستری برای نمایش سالها سوءتفاهم، حسرت، خشم و وابستگی است. مهرداد صدیقیان نیز یکی از بازیگران مهم سریال است که حضوری موثر در پیشبرد روایت دارد. صدیقیان در سالهای اخیر به یکی از چهرههای ثابت آثار ملتهب و اجتماعی تبدیل شده و در «داریوش» هم توانسته از ظرفیتهای شخصیتی نقش خود استفاده کند. ژیلا شاهی، عباس جمشیدیفر، محسن قصابیان، رامین راستاد، امیر نوروزی و رایان سرلک نیز از دیگر بازیگران اصلی مجموعه هستند که هر کدام بخشی از جهان داستان را شکل میدهند.
یکی از ویژگیهای قابل توجه «داریوش» این است که تلاش نمیکند صرفا با شوکهای ناگهانی یا پیچشهای لحظهای مخاطب را پای خود نگه دارد. بسیاری از سریالهای نمایش خانگی در سالهای اخیر وابستگی شدیدی به غافلگیریهای مداوم پیدا کردهاند، اما «داریوش» بیشتر بر تنش شخصیتها و روابط میان آنها تکیه میکند. مخاطب به تدریج وارد زندگی آدمها میشود و هر قسمت، بخشی از گذشته و انگیزههای آنان را آشکار میکند. فضاسازی سریال نیز یکی از نقاط قوت آن محسوب میشود. هادی حجازیفر علاقه ویژهای به خلق جهانهای ملموس و نزدیک به زندگی واقعی دارد. در «داریوش» نیز محیطها، لوکیشنها و روابط انسانی حالتی مصنوعی پیدا نمیکنند. شخصیتها مانند آدمهایی واقعی حرف میزنند، اشتباه میکنند و تصمیم میگیرند. این ویژگی باعث میشود حتی در لحظاتی که روایت از نظر داستانی فراز و فرود زیادی ندارد، مخاطب همچنان با سرنوشت شخصیتها همراه بماند.
از منظر کارگردانی، «داریوش» نشان میدهد که هادی حجازیفر صرفا یک بازیگر موفق نیست. او در نخستین تجربه جدی سریالسازی خود تلاش کرده کنترل نسبتا کاملی بر جهان اثر داشته باشد. ریتم روایت گاهی کند میشود، اما این کندی بیشتر در خدمت شناخت شخصیتها قرار میگیرد. دوربین اغلب به جای نمایش اتفاقات بزرگ، روی واکنش آدمها تمرکز میکند؛ روی سکوتها، نگاهها و لحظههایی که بیش از دیالوگها درباره شخصیتها اطلاعات میدهند.
مهمترین موفقیت سریال در ایجاد همدلی با شخصیتهایی است که زندگی آسانی ندارند. آدمهای این جهان مدام میان جبران گذشته و ساختن آینده سرگردان هستند. هیچ راهحل سادهای وجود ندارد و هیچ تصمیمی بدون هزینه نیست. همین نگاه واقعگرایانه باعث شده «داریوش» در میان آثار نمایش خانگی سال ۱۴۰۳ هویتی مستقل پیدا کند.
برای مخاطبانی که از آثاری مانند «پوست شیر» یا درامهای شخصیتمحور با فضای تلخ و اجتماعی لذت میبرند، «داریوش» میتواند انتخاب جذابی باشد. این سریال شاید انقلابی در نمایش خانگی ایجاد نکند، اما به خوبی نشان میدهد که هادی حجازیفر در مقام فیلمساز نیز حرفهایی برای گفتن دارد. مهمتر از همه اینکه تلاش میکند قصهای انسانی درباره بازگشت، پشیمانی، خانواده و مواجهه با گذشته تعریف کند؛ قصهای که در بسیاری از لحظاتش بیش از آنکه درباره یک شخصیت به نام داریوش باشد، درباره تجربه مشترک انسانها در روبهرو شدن با انتخابهای قدیمی است.
سریال «داریوش» را بدون تهیه اشتراک، از روبیکا تماشا کنید.
عوامل سریال «داریوش»:
- کارگردان: هادی حجازیفر
- نویسنده: هادی حجازیفر
- بازیگران: هادی حجازیفر، ژیلا شاهی، عباس جمشیدیفر، آتش تقیپور، مهرداد صدیقیان، محسن قصابیان، وحید حجازیفر، امیر نوروزی، رامین راستاد، کیوان ساکتاف، رایان سرلک، علی صالحی، سعید امیرسلیمانی، شیدا خلیق، بهار قاسمی، نسرین مقانلو، سحر دولتشاهی
- تهیهکننده: نوید محمودی