«مگه تموم عمر چند تا بهاره؟»

اگر سال‌ها آثار سروش صحت را دنبال کرده باشید، احتمالا می‌دانید که او هیچ‌وقت صرفا به دنبال خنداندن مخاطب نبوده است. حتی در محبوب‌ترین آثار کمدی او، از «ساختمان پزشکان» گرفته تا «لیسانسه‌ها» و «فوق‌لیسانسه‌ها»، همیشه رگه‌ای از تنهایی، حسرت، ترس از گذر زمان و دغدغه‌های انسانی دیده می‌شد. «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» را می‌توان ادامه همین مسیر دانست؛ سریالی که در ظاهر یک کمدی خانوادگی و موقعیت‌محور است، اما در لایه‌های زیرین خود درباره آدم‌هایی حرف می‌زند که هر کدام به شکلی در تلاش‌اند معنایی برای زندگی پیدا کنند.

از همان قسمت‌های نخست «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» مشخص می‌شود که صحت قصد ندارد داستانی کاملا متعارف تعریف کند. ساختار روایت چندپاره است و چندین شخصیت و خانواده به شکل موازی پیش می‌روند. این رویکرد یادآور برخی آثار قبلی اوست، اما این‌بار جهان سریال بزرگ‌تر، شلوغ‌تر و جاه‌طلبانه‌تر شده است. شخصیت‌های مختلف هرکدام درگیر بحران‌های مخصوص به خود هستند و همین تنوع باعث می‌شود مخاطب در هر بخش از داستان با آدم‌ها و موقعیت‌های متفاوتی روبه‌رو شود.

یکی از ویژگی‌های مهم سریال، نوع نگاه آن به مفهوم زمان است. حتی عنوان اثر نیز از همین ایده می‌آید. «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» مدام این سوال را مطرح می‌کند که اگر زندگی محدود است، چرا این همه فرصت را از دست می‌دهیم؟ چرا بسیاری از آدم‌ها سال‌ها درگیر ترس‌ها، تردیدها و عادت‌هایشان می‌مانند؟ این مضمون در بخش‌های مختلف سریال و در سرنوشت شخصیت‌های گوناگون بازتاب پیدا می‌کند.

برخلاف بسیاری از کمدی‌های سال‌های اخیر که شوخی را به هدف اصلی خود تبدیل کرده‌اند، در اینجا شوخی بیشتر ابزاری برای شناخت شخصیت‌هاست. سروش صحت علاقه زیادی به خلق آدم‌های خاص و عجیب دارد؛ شخصیت‌هایی که در نگاه اول ممکن است اغراق‌آمیز به نظر برسند، اما به تدریج جنبه‌های انسانی آن‌ها آشکار می‌شود. در «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» نیز همین اتفاق رخ می‌دهد. بسیاری از شخصیت‌ها ابتدا تیپیکال به نظر می‌رسند، اما هرچه جلوتر می‌رویم، گذشته، آرزوها و آسیب‌هایشان نمایان می‌شود.

حضور علی مصفا یکی از جذاب‌ترین انتخاب‌های سریال است. مصفا معمولا با نقش‌های جدی، درونگرا و روشنفکرانه شناخته می‌شود، اما اینجا در فضایی متفاوت قرار گرفته است. او همچنان آرامش و وقار همیشگی خود را حفظ می‌کند، اما حضورش در کنار شخصیت‌های پرانرژی‌تر و موقعیت‌های کمیک، تضاد جالبی ایجاد می‌کند. همین تضاد به بخشی از جذابیت سریال تبدیل شده است.

یکی از نقاط قوت مهم سریال «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟»، دیالوگ‌نویسی آن است. صحت همچنان همان علاقه قدیمی خود به دیالوگ‌های به ظاهر ساده اما چندلایه را حفظ کرده است. بسیاری از جملات شخصیت‌ها در نگاه اول صرفا شوخی یا گفت‌وگویی روزمره به نظر می‌رسند، اما اغلب حامل نگاه فلسفی یا انسانی خاصی هستند. این ویژگی سال‌هاست به امضای آثار او تبدیل شده و در این سریال نیز حضوری پررنگ دارد. از نظر فضاسازی نیز «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» تفاوت‌هایی با آثار قبلی صحت دارد. اگر در «لیسانسه‌ها» بیشتر با آپارتمان‌ها، خیابان‌ها و فضاهای آشنای شهری روبه‌رو بودیم، اینجا لوکیشن‌های متنوع‌تری وارد داستان شده‌اند. سریال تلاش می‌کند جهانی بزرگ‌تر خلق کند و همین موضوع به گستردگی روایت کمک کرده است.

اما شاید مهم‌ترین ویژگی سریال، نگاه انسانی آن به شخصیت‌ها باشد. در جهان سروش صحت، آدم کاملا خوب یا کاملا بد وجود ندارد. حتی عجیب‌ترین شخصیت‌ها نیز دلایل و انگیزه‌های خود را دارند. این نگاه باعث می‌شود مخاطب به جای قضاوت کردن، بیشتر به درک شخصیت‌ها نزدیک شود. بسیاری از موقعیت‌های کمیک سریال نیز از همین برخورد میان ضعف‌های انسانی و واقعیت‌های زندگی شکل می‌گیرند.

در برخی بخش‌ها، سریال «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» یادآور ادبیات و جهان ذهنی خود سروش صحت است. علاقه او به کتاب، فلسفه، موسیقی و مشاهده جزئیات زندگی روزمره در جای‌جای اثر دیده می‌شود. این ویژگی ممکن است برای برخی مخاطبان جذاب و برای برخی دیگر کند به نظر برسد، اما بدون شک بخشی از هویت منحصر به فرد سریال را شکل می‌دهد.

یکی از نکاتی که درباره سریال بحث‌برانگیز شد، تعدد شخصیت‌ها و خطوط داستانی بود. برخی مخاطبان از گستردگی جهان اثر استقبال کردند و آن را فرصتی برای خلق موقعیت‌های متنوع دانستند. در مقابل، برخی معتقد بودند که تعدد داستان‌ها گاهی تمرکز روایت را کاهش می‌دهد. با این حال، حتی منتقدان سریال نیز معمولا درباره کیفیت بازی‌ها و نگاه متفاوت سروش صحت اتفاق نظر داشتند.

از منظر مضمون، «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» بیش از هر چیز درباره فرصت زندگی است. شخصیت‌های مختلف هرکدام به نوعی درگیر گذشته، ترس از آینده یا ناتوانی در استفاده از فرصت‌های حال هستند. سریال مدام به مخاطب یادآوری می‌کند که زمان محدود است و بسیاری از فرصت‌ها ممکن است هرگز تکرار نشوند. این مضمون اگرچه در قالب کمدی مطرح می‌شود، اما تاثیر عاطفی قابل توجهی دارد.

در میان آثار نمایش خانگی سال‌های اخیر، این سریال را می‌توان یکی از شخصی‌ترین و مولفانه‌ترین پروژه‌های سروش صحت دانست. اثری که بیش از آنکه به دنبال جلب رضایت همه مخاطبان باشد، تلاش می‌کند جهان فکری و احساسی خالقش را بازتاب دهد. همین ویژگی باعث شده طرفداران پر و پا قرصی پیدا کند و در عین حال برخی مخاطبان نیز با ریتم و ساختار آن ارتباط کامل برقرار نکنند. در نهایت، «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» را باید فراتر از یک کمدی معمولی دید. این سریال درباره خندیدن به زندگی نیست، بلکه درباره زندگی کردن در میان همه تلخی‌ها، اشتباه‌ها، حسرت‌ها و امیدهاست. اثری که گاهی مخاطب را می‌خنداند، گاهی او را به فکر فرو می‌برد و گاهی یادآوری می‌کند که شاید مهم‌ترین چیز در زندگی، از دست ندادن همان بهارهایی باشد که خیلی زود می‌گذرند.

اگر از آثاری مانند «لیسانسه‌ها»، «فوق‌لیسانسه‌ها»، «ساختمان پزشکان» یا درام‌کمدی‌های شخصیت‌محور و انسانی لذت می‌برید، «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» یکی از متفاوت‌ترین تجربه‌های سروش صحت است؛ سریالی که تلاش می‌کند میان شوخی و تامل، تعادلی ظریف ایجاد کند و تصویری صمیمی از آدم‌های امروز ارائه دهد.