شعر و ادبیات همیشه مأمن و پناهگاهند؛ اما وقتی بحث کودک در میان باشد، اهمیت و ضرورت آن بیشتر میشود. شعر و ادبیات که درست و بهجا باشد، هیچ کودکی در تنهایی و زود بزرگ نمیشود. «کیهان بچهها»، «سروش نوجوان»، «شاپرک»، «رشد» و «پیک» مجلههایی بودند که نقش مکمل کتابهای فارسی را داشتند و پرکنندهی غنی لحظههای فراغت کودکان و نوجوانان.
خواندن آهنگین «باز باران با ترانه / با گهرهای فراوان / میخورد بر بام خانه» شور و ولولهای در دلمان میانداخت، «لی لی لی لی لی، لی لی لی حوضک / علی کوچولو، این مرد کوچک» به ما یادآوری میکرد که لازم نیست حتما قهرمان باشیم، «گنجشک ناز و زیبا که میپری اون بالا / به من بگو وقتی که پر کشیدی بابام رو تو ندیدی؟» همدردی با همسالانمان را به ما میآموخت و «باز این چه شورش است که در خلق عالم است / باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است» نوای عزاداری دینیمان بود و هنوز همه، آنها را از حفظ میخوانیم.
اگر با دیدن تصویری از گذشتههای دور، جایی که کودکیمان شکل گرفت، و یا شنیدن سرودی از آن دوران دلتان میلرزد، «کودکی ناتمام» برای شماست؛ در حالی که به یاد گذشته لبخند میزنید، چشمهایتان تر و قلبتان گرم میشود؛ این مستند در برانگیختن همزمان حس دلتنگی و حسرت در مخاطب بسیار موفق عمل میکند.
«کودکی ناتمام» ناصر صفاریان را به یاد درخت گلابی (داریوش مهرجویی)، مشق شب (عباس کیارستمی)، بچههای آسمان (مجید مجیدی)، خواهران غریب (کیومرث پوراحمد) و مجتبی (محمدحسن دامنزن) و بدون تهیه اشتراک از روبیکا ببینید.